Aug 2020 newsletter

Ullathu kondu Onam pole – an age old saying reminding us that no matter what, we Malayalees celebrate Onam with as much or as little as we have. This year’s Onam has taken this thought to new heights with COVID taking the sheen out of Onam. For many, the high voltage festival of pookalam, puli kali, boat race, kasavu dresses and yummilicious sadya has been reduced to an indoor game. But COVID has not been able to dent the malayalee spirit. This keeps us ticking and kicking. Most of us may have a story of loss or agony to share but we are ready to welcome our erstwhile ruler KING MAHABALI

– Nithya Rajagopalan

ഓണ സദ്യ

വത്സൻ പാലിക 

തുമ്പ മലരിന്റെ ചന്തമുണർത്തുന്ന

ചൂടുള്ള കുത്തരി ചോറിൽ

അൻപോടെ അമ്മ വിളമ്പി, നറുമണം

എങ്ങും പരത്തും നറുനെയ്!

പൂക്കളത്തോളം മനോഹരം തന്നെ

തൂശനിലയിലെ വട്ടം

ഒക്കെ കഴിച്ചിട്ടുവേണം സുഖമായി

ഉച്ച മയക്കത്തിലാഴാൻ!

എത്രയോ കാലമായ് ഉള്ളിലൊതുക്കിയ

മോഹമാണീ ഓണ സദ്യ!

“ഇത്രയുമായാൽ ഇനിതുടങ്ങാം”, എന്ന്

മുത്തശ്ശി മെല്ലെപറഞ്ഞു

പച്ചടി, കിച്ചടി, കാളനവിയൽ, പിന്നെ

അച്ചാറുകൾ നാലു കൂട്ടം

കായ വറുത്തതും ശർക്കര ചേർത്തതും

ആകെയൊരാഘോഷമത്രെ!

നൂറ്റെട്ടുകൂട്ടം കറികൾക്ക് തുല്യമാം

ഇഞ്ചിക്കറി ചിരി തൂകി!

ഏറ്റവും വേഗത്തിലെല്ലാം കഴിക്കണം രണ്ടിനം

പായസമുണ്ട്‌ പിന്നാലേ!

അമ്മതൻ കൈപ്പുണ്യം തൊട്ടുണർത്തി,

നാവിലെന്നോ മറന്ന രുചികൾ!

എല്ലാം ഇവിടെ തൊടിയിലുണ്ടാക്കിയ

പച്ചക്കറികളാണത്രെ!

ഓർമ്മയിൽ പൂത്തുലഞ്ഞു, ബാല്യ-

കാലത്തെ ഓണ ഘോഷങ്ങൾ

കൂട്ടുകാരോടോത്തു ചെയ്ത കുസൃതികൾ,

ഏറെ രസിച്ച കളികൾ

‘ഇത്തിരിക്കൂടെകഴിക്കൂ!’, അമ്മ

വാത്സല്യമോടെപറഞ്ഞു

ഓർമ്മകൾക്കൊപ്പം മധുരമാം പായസം

ആസ്വദിച്ചേറെക്കഴിച്ചു! 

മുറ്റത്തു കുട്ടികളോടിത്തിമിർക്കുന്നു,

പൊട്ടിച്ചിരികളുയർത്തി

മൂവാണ്ടൻ മാവിന്റെ കൊമ്പിലെയൂഞ്ഞാലിൽ

ആടി രസിക്കുവാൻ മോഹം!

കുട്ടികളെയുമവളെയും ഇക്കുറി

കൊണ്ടുവരാമായിരുന്നു

നാട്ടിലെ ഓണവും സദ്യയും കൂട്ടവും

 ഒക്കെയുമിഷ്ടമായേനേ!

മാവിന്ചുവട്ടിലേക്കേറേയുത്സാഹത്തിൽ

ആടുവാനായ് ചെന്ന നേരം

കുട്ടികുസൃതികൾ, ആരോ ഒരാളെന്നെ

മെല്ലെപിറകോട്ടു തള്ളി

പിന്നെ അശരീരി പോലെയേതോ ശബ്ദ-

മെന്റെ ചെവിയിൽ പതിഞ്ഞു

‘വേഗമെഴുന്നേറ്റ് വന്നേ, നേര-

മെട്ടരയായീട്ടോ  മാഷേ!’

‘ഓണമല്ലേ, നല്ല സദ്യ വേണം,

ഒട്ടൊക്കെ വാങ്ങിവരേണം’

ശ്രീമതി തട്ടിയുണർത്തിയതോ, സ്വപ്ന-

മായിരുന്നോ കണ്ടതെല്ലാം!

മാധുര്യമൂറുന്ന സ്വപ്ന ലഹരിയിൽ

ഓടിയൊളിക്കാൻ ശ്രമിക്കേ

ഓണമൊരുക്കുവാനുള്ള തിടുക്കത്തിൽ

വീണ്ടും അശരീരി വന്നു 

‘ഫ്രോസൺ’ ആണെങ്കിലും, ചേന വേണം,

കൂട്ടുകറിക്കത് ‘മസ്റ്റാ’

സാമ്പാറി ‘നോഥന്റീസിറ്റി’ വരുത്തുവാൻ

വേണം മുരിങ്ങക്കയൊന്ന്

കേരളപപ്പടം ഇല്ലെങ്കിലോ, ലിജ്ജത്തി-

ലാകട്ടെ ഈവര്ഷമോണം

ഉപ്പുമാങ്ങ മറക്കേണ്ട, നാരങ്ങയച്ചാർ

കുറച്ചുണ്ട് ഫ്രിഡ്ജിൽ

പായസം ബുക്കുചെയ്യാൻ വൈകി അയ്യോ! 

ഉണ്ടാക്കുവാനോ പ്രയാസം 

പാലടയാണോ എളുപ്പം? എങ്കിൽ

പഞ്ചസാര മറക്കൊല്ലേ

ഉണ്ണിക്ക് സ്വാദോടെഉണ്ണാൻ ‘പാസ്ത’

വേണം, അതിനുള്ള ‘സോസും’

മോൾക്കിന്ന്  ലഞ്ചിന്നൊരല്പം സ്വാദ്

കൂട്ടാൻ ഒരു പായ്ക്ക് ‘ലേയ്സും’

പൂക്കളും വേണം കുറച്ചു, നല്ല

പൂക്കളം മുൻപിലൊരുക്കാൻ 

വാടാത്തതായാലെളുപ്പം  പിന്നെ

‘ക്ലീനിങ്’ സൗകര്യമല്ലേ!

വേഗം പുറപ്പെടൂ, വൈകിപ്പോയാൽ

ഊണും അതുപോലെ വൈകും

പോയിവരുമ്പോഴേക്കും ‘ബ്രേക്ക്

ഫാസ്റ്റ്’ റെഡിയാക്കി വെക്കാം

ഏറെ തണുത്ത പാലിൽ കുതിർ-

ന്നാറിയ ‘കോൺ ഫ്ലെക്സി’നോർമ്മ

ഊഷ്മള സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം തല്ലി-

യോടിച്ചിതയ്യോ, എണീക്കാം!

ഇല്ലെങ്കിലോണവും പോകും, ഓർമയിൽ

ഒന്നും എഴുതി വെക്കാതെ!

‘ലിസ്റ്റ് റെഡിയാക്കി വെക്കൂ, ഉടൻ

ഫ്രഷായി ഞാനിതാ വന്നു’!

Onam Nostalgia

Smitha Nishant (lives in Worthington, OH with her family. She is a native of Trivandrum, India.)

Onam is one festival that I really look forward to every year. When I setup my calendar at the start of the year, it’s the date I mark down first even before I do birthdays and anniversaries. It’s the festival that I take great pride in as a Malayali as it celebrates equality, oneness, and prosperity for all.

Growing up, Onam holidays marked the end of first term at school and the dreaded Onappareeksha, and the start of a much anticipated 10-day long vacation where cousins and other family from far and near would get together at my maternal grand-mother’s (ammachy as I called her) house. Ammachy would stock up on banana chips, murukku, unniyappam, achappam, ariyunda – not just for the perpetually hungry grandkids but also to serve to the truck loads of relatives who would come visit around Onam time. My youngest uncle who was a college student at the time would put up swings for us and join us in the myriad of games we played. My mom and aunts would be busy in the kitchen with my ammachy while all of us kids would play in the grounds all day. Evenings were reserved for board games, 28, and carroms. The highlight of the avadhikkaalam was the delicious sadhyas ammachy, my aunts, and mom would prepare for Uthradam and Thiruonam, but as kids we were partial to the first Onasadhya as we would be served non-veg side dishes also, such as ammachy’s legendary mutton curry or fried chicken. She made the best tasting ada-pradhaman in the whole world (in a big uruli) that we would smash a banana into and savor with our hands from the sadhya leaf. My father being an NRI would miss most Onams but my uncles made up for his absence showering me and my sister with onakodies and other gifts.

I grew up in Trivandrum at a time when it still retained the charms of a small town despite being the capital city. I loved watching the hustle and buzzle of Onam shopping in the Chalai bazaar from my school bus as it took me back home on the last day of school before the vacation started. Onam vacations saw a lot of the immigrant residents travelling back to their native places, but it also brought in folks who descended to the capital to partake in the “Onam vaaraakhosham”. Kerala Tourism’s weeklong Onam celebrations were an integral part of my childhood. There were arts and craft fairs in the Putharikandam maithanam, and if we were lucky, the circus would come to town as well. Trees and government buildings from East Fort to Kowdiar Square would be lit up for a fortnight. I’d eagerly wait for that special evening my uncle would announce that he was going to take all of us kids to watch it – jam packed into the back of his old Ambassador, we had such fun enjoying the illuminations and festivities on both sides of the road. If we were lucky, he’d make a stop at the Kanakakunnu Palace and get us cotton candy and vanilla ice cream – special treats when we were growing up. The memories are so etched in my mind, it even brings back the scent of freshly mowed grass in the palace grounds where we would run around and play games. Uncle would then take us all to watch an Onam release movie – “My Dear Kuttichaathan” was one such unforgettable Onam release.

Trivandrum Onam celebrations culminated with a grand parade (khoshayaathra) complete with colorful floats, dancers, marching bands, roller skaters, and the Mounted Police unit of the Kerala Police. There were years I participated in the parade as part of my school’s marching band, and one year I particularly remember marching fully drenched as it rained at the start of the parade.

Growing up in the United States, I know my son Rohan has a completely different Onam experience, primarily around Malayalee association Onam celebrations and getting together with friends for Onam sadhyas. In the land of plenty, vanilla ice cream cups and cotton candy are no more desirable than pancakes or waffles. I am happy to keep it that way as I am a firm believer that your Onam experiences should be representative of your background and not artificially created to match with the stereotypes. To each, their own. 

Onam is often described as a celebration of a glorious past. That is precisely what it is to me, a reminder of a childhood full of joy, love, family get-togethers, and the simple pleasures of life. Wishing you all a very happy Onam!

പൊലിഞ്ഞുപോയ സർഗ്ഗവാസനകൾ

Unnikrishnan Nair

സുഹൃത്തേ, ഓണത്തിന് കുറച്ചെന്തെങ്കിലും Newsletter നു വേണ്ടി എഴുതാമോ എന്നുചോദിച്ചപ്പോൾ, സാധിച്ചില്ല എന്നൊറ്റവാക്കിൽ പറഞ്ഞാൽ അതു താങ്കൾക്ക് വിഷമമാകുമോ എന്നുവിചാരിച്ചു…

താങ്കളുടെ മനോമുകരത്തിൽ തെളിഞ്ഞപോലെ ഞാനൊരു നല്ല കലാ സാഹിത്യ അഭിരുചിയുള്ള വ്യക്തിയൊന്നുമല്ല എന്നറിയിക്കട്ടെ. സ്കൂൾ കോളേജ് കാലഘട്ടത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ കുത്തികുറിച്ചിരുന്നു, കൂടാതെ നാടകം/സ്കിറ്റ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു കുറച്ചു കസർത്തു കാണിച്ചു എന്നൊഴിച്ചാൽ, വെറും നാട്ടുമ്പുത്തു കാരനായ പച്ചയായ മനുഷ്യൻ. മാത്രമല്ല കലാലയ ജീവിതം അവസാനിച്ചപ്പോൾ അവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരുപക്ഷെ സഹപാഠികളുടെ ആദരവിനുവേണ്ടിയോ അതോ ഗുരുക്കൻമാരുടെ പ്രശംസ നേടാനുള്ള ചടുലവും സ്വാർഥവുമായ ആഗ്രഹംകൊണ്ടായിരുന്നോ അതെല്ലാം ചെയ്തത് എന്നോർമ്മയില്ല. ചെറുപ്പത്തിന്റെ വിവേകമില്ലായ്മയായേ ഇപ്പോൾ അതിനെ കാണുന്നുള്ളൂ.

സുന്ദരമായ കലാലയ ജീവിതം കഴിഞ്ഞു ജീവിത യാഥാർഥ്യങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിച്ചു മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണത്തിൽ കലയും സാഹിത്യവും കൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ സാധിക്കില്ലെന്നുള്ള യാഥാർഥ്യം നേരത്തേ മനസിലാക്കിയിരുന്നു.

ജീവിതത്തിന്റ സായം സന്ധ്യയിലെത്തിനിൽക്കുന്ന ഈ അവസരത്തിൽ ഒന്നു തിഞ്ഞുനോക്കിയാൽ, അന്ന് കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സർഗ്ഗവാസനകളൊക്കയും തുരുമ്പിച്ചുപോയി എന്നുപറഞ്ഞാൽ അതിശയോക്തിയാകില്ല. സത്യംപറഞ്ഞാൽ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നത് നഷ്ടപ്പെടുകയും, എന്തിനുവേണ്ടി ഓടിയിരുന്നുവോ അതു നേടിയതുമില്ല എന്ന യാഥാർഥ്യവും മനസിലായി. എങ്കിലും അല്ലലുമലച്ചിലും ഇല്ലാതെ ഇവിടെവരെയെത്തിച്ച ജഗദീശ്വരനോട് നന്ദി പറയാൻ മാത്രമേ ഈ അവസരത്തിൽ മനസുവരുന്നൊള്ളു.

ഓണാശംസകൾ…

Kids corner

The adventures of Smack-in-Cheese : Part 2

Hello my mysterious friends once again! If you still remember, my name is smack-n-cheese and my friends are nap-n-cheese and snack-n-cheese. 

This is our Quick Recap:

I got really hungry because snack-n-cheese ate everything in the house including the table and the fridge. Nap-n-cheese for some reason woke up really really quick jumping on me while I was trying to sleep. He told, it was ‘getting eaten day’ and he said he will jump on me until I become a red-hot-pepper.

Now let us start the story 

Snack-n-cheese said, luckily it is Christmas and I ate all the Christmas presents except for this black and white shovel which your great great great great great grandpa gave and which your grandpa found in the garage near your house. He says it is used to dig mystical things but I don’t believe him. He says, it will turn golden if it finds something mystical.

I said, great!! Now I can dig for mystical food, maybe it has a mystical flavor. 

Smack-n-cheese goes to the back garden and digs and digs and digs until the shovel turns golden. He finds a golden and green hot dog box with a dragon sign on it. He opened it and found a Hot Dog with the best Hot dog bun ever made and it came with ketchup and mustard. Smack-n-cheese said, this the best breakfast I have ever seen.

Snack-n-cheese sees the Hot Dog and tries to grab it from the box but a golden and yellow force field activated and Snack-n-Cheese bounced off and fell ten feet away. Then nap-n-cheese saw it and said, maybe to take the Hot Dog you have to sleep well. Nap-nCheese tried to grab the Hot Dog also but the force field activated again and he bounced off 15 feet away.

Smack-n-cheese said, I think you have to be the person who dug the Hot Dog out of the ground to take it. When Smack-n-cheese grabbed the Hot Dog, his hands went right through the force field and was able to grab the Hot Dog. When he ate it, Hot Dog’s rained from the sky and everyone had the best breakfast ever. The End!
P.S. The mystical box came from China and that is why it had a Dragon Sign

Drawing

Sahana Ravikumar

Meals on Wheels volunteers

August 23, 2020: Saira Nawaz, Razvi Razack         Completed Rt 1801

August 9, 2020: Joseph Abraham, Nancy Joseph, Joshua Abraham, Rachael Abraham               Completed Rt 1600

  Huge Thanks to the volunteers!

*** Note from EC Team ***

Dear COMA Families,

With extreme happiness ,we  would like to convey our big thank you to all who joined us to kick start our Onam in Columbus .We really appreciate the effort and hard work you put  to make this event a grand success. Everyone extended their helping hand in one way or other and showed their true camaraderie and spirit.

A big shout out to all participants and their technical teams for putting together a digital frenzy ONAM!!!! We are thankful to our “Maveli thampuran” for putting an effort to show up in Columbus in the middle of this pandemic.

Let’s keep our community vibrant and active as always!!

Regards

EC 2020.

May 2020 Newsletter

Nithya Rajagopalan

SUMMER IS NOT COMPLETELY CANCELLED.

This is not the summer we had hoped or planned for.

The calendar is littered with cancelled vacations and summer camps, shuttered pools and playgrounds, spots in our calendars meant to be spent with friends and loved ones. But wait,there really is still fun to be had. With a little bit of imagination, we can set ourselves free from that cage of coronavirus. We can play silly games. Connect with family and friends. And find ways to express gratitude for others.

We all recently celebrated Mother’s Day. From giving emotional, mental, and physical support to teaching important life skills, there are millions of reasons why moms are the best. But what about all those other motherly figures who have a special place in our lives? Let’s brighten their day as well. Give them a call and let them know that you think about them and their well-being. Let’s blanket our world with LOVE. It’s simple!

Reflections or Ramblings #6: Life in the times of Corona

Hari Narayanaswamy

It will be totally farce to start this column by saying “Hope you are doing fine”, “these are unprecedent times”, etc. Such words have slowly started to wear down and annoy us. Let’s be honest, there is plenty of anxiety and concern to deal with for everyone. Some of us have managed to do better in dealing with them, some have chosen to effectively not think about them, and some others are struggling. How in the world can one manage to keep spirits up in such times?  (I mean, without reaching for the “spirit” that comes in bottles)

Google this question and I am sure plenty of answers will be available. There may be shortages of masks, PPEs or toilet paper, but not for unsolicited advices — most of them peddled through the greatest fake news platform, WhatsApp. In looking for something that would provide a strong, practical take on the subject, I stumbled upon this sensible article, thanks to a friend who shared it: “The Three Equations for a Happy Life, Even During a Pandemic”

If you have the time, please do read the article. For now, I would like to share few thoughts that came to mind when I read it. The crux of the article’s message is that there are four factors we need to keep our chins up: Faith, Family, Friends and Work. Get these four in order and solidly in place, pandemic or no pandemic, we will be fine. Let’s look at these factors one by one.

Faith: It doesn’t matter what shape or form faith takes; the fact is we need it. Even a God-less one will do. The point is to have a framework available to deal with things that are beyond us, enable us to view things in a broader perspective, enrich us with empathy and gratitude, and most importantly anchor ourselves in life’s meaning and purpose.

Family: A family is formed when more than one person has come together to live a common life. There are definitely individual needs, aspirations, hobbies, friend circles, etc. But ultimately the love and care one gets in family is unique and irreplaceable.

Friends: There is something special we get from the company of friends that we don’t from family. Maybe it’s the opportunity to drop all internal protective shields and become vulnerable without the fear of being hurt or destroyed. It is surprising that while with family we may feel a need to watch over ourselves, with true friends we hardly ever do. We need friends to share without being judged, have the confidence that they will be there in times of need as well as happiness and finally, just to hang around with.

Work: This is not about what we do to make a living, but what we do to make ourselves useful and find meaning and purpose. True work is where we derive our self-respect, mission and purpose of life. The question is how much are we dedicated to it? How much time do we give to it?

I believe there is one more factor that the article probably implied but didn’t mention explicitly: our own personal value system that provides the bed rock on which the above are built. If that foundation is a shifting sand, we don’t stand a chance. Otherwise, we are in good shape, irrespective what the future holds for us.

ഓർമയുടെ സീക്ബാർ

Aravind Venugopalan

പ്രതേകിച്ചു ഒരു ശ്രമവും ഇല്ലാതെ എപ്പോളും നമുക്കു ലഭിക്കുന്നതിനു വില കുറയും എന്ന് പലരും പറയുന്നത് ശെരിയാണെന്നു തോന്നും ചിലപ്പോൾ ഒക്കെ. ഏതു പാട്ടും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നമ്മുടെ വിരൽ തുമ്പിൽ കിട്ടുന്ന കാലമാണ് ഇത്. മാത്രമല്ല കേട്ട ഭാഗം എത്ര വേണം എങ്കിലും വലിയ ശ്രമവും തേയ്മാനവും കൂടാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും കേൾക്കാൻ നമ്മളെ സഹായിക്കുന്ന സീക് ബാറുകൾ ലഭ്യമായ കാലം. പക്ഷെ എന്നിട്ടും ഇന്റർനെറ്റ് തലമുറയ്ക് തൊട്ടു മുന്നേ ഉള്ള നമ്മളെ പോലെ ഉള്ളവർക്കു  എന്താ കൊമ്പുണ്ടോ ? ഏതു പാട്ടിനെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചാലും ഒരു ഏകദേശ വിവരം ഒക്കെ കാണും എപ്പോളും …ആര് എഴുതി ? ആര് സംഗീതം ചെയ്തു ? വരികൾ , ചിലപ്പോൾ രാഗങ്ങൾ വരെ ….

അതിന്റെ ഗുട്ടൻസ് മനസിലാക്കണം എങ്കിൽ നമ്മൾ ഓർമയുടെ സീക് ബാർ ഒന്ന് പുറകിലോട്ട്  വലിച്ചു ഞെരക്കിയാൽ മതി. mp3 ഫയലുകൾ ഇല്ലാത്ത കാലം. നമ്മുടെ സമയം മാറ്റി വെച്ച് ആകാശവാണിക്ക് കാത് കൊടുത്തിരുന്ന കാലം. ഒട്ടു മിക്ക വീട്ടിലും കാണും ബാറ്ററിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു ഫിലിപ്സ് റേഡിയോ അല്ലെങ്കിൽ , ഏതേലും ഒരു പ്രവാസി സമ്മാനിച്ച ഒരു ജപ്പാൻ നിർമിത നാഷണൽ പാനാസോണിക് ടേപ്പ് റെക്കോർഡർ.  ഇഷ്ടഗാനങ്ങൾ കേൾക്കാൻ കാത്തിരിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ കത്ത് എഴുതണം. അങ്ങനെ കാത്തു ഇരുന്നു  കാത്തിരുന്നു കിട്ടുന്നതിന്റെ സുഖം അനുഭവിക്കാൻ പലപ്പോഴും കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്ന് നെഞ്ചിനു മുകളിൽ റേഡിയോ വെച്ചിട്ട് ആകും പാട്ടുകൾ   ആസ്വദിക്കുക. യേശുദാസിന്റെ ശബ്ദം കർണ പുടങ്ങളിലും റേഡിയോയുടെ സ്പന്ദനം ചങ്കിലും നൽകുന്ന കമ്പനങ്ങൾ ആസ്വദിച്ച് ആയിരിക്കും മിക്കവാറും ഓർമ്മകൾ നുകരുന്നത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിനു മധുരം ഏറും , ആവശ്യം ഇല്ലാത്തത് കേൾക്കണ്ടല്ലോ എന്നുള്ള ചിന്ത പോലും അന്ന് ഉണ്ടാകില്ല. തുടക്കം മുതൽ ഒടുക്കം വരെ നമുക്കു ആവശ്യം ഉള്ളത് തന്നെ , ഗാനരചന , സംഗീതം തുടങ്ങിയ വിവരങ്ങളും നമ്മൾ അറിയാതെ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ എഴുതപ്പെടും.  നീക്കി കളയാൻ ഇന്നുള്ള സീക് ബാർ അന്ന് ഇല്ലല്ലോ.

പിന്നെ ഉള്ള വേറെ ഒരു കാര്യം , റേഡിയോവിൽ വരുന്ന ഇഷ്ട ഗാനങ്ങൾ ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിൽ റെക്കോർഡ് ചെയുക എന്നുള്ളതാണ്. കൊതി തോന്നുമ്പോൾ ഒക്കെ വീണ്ടും ഇട്ടു കേൾക്കാൻ അതായിരുന്നു അന്നത്തെ മാർഗം. പക്ഷെ എന്നാലും , ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിന് ഒട്ടും  വേദനിക്കരുതേ എന്നുള്ള മട്ടിൽ ആയിരുന്നു , റിവൈൻഡും , റീപ്ലേ ഉം ഒക്കെ…അത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിനു ഒക്കെയും മധുരം ആയിരുന്നു. ഒരിക്കലൂം മായാത്ത പാട്ടിന്റെ ഒരു വലിയ ഡാറ്റാബേസ് ഉള്ളിൽ ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്യപ്പെട്ടത് അങ്ങനെ ആയിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആണ് അന്നത്തെ ആ വികാരത്തെ കേൾവി ജ്ഞാനം എന്ന് ഇന്ന് ഉള്ളവർ പറയുന്നത്. അത് ജ്ഞാനം ഒന്നും ആയിരിക്കില്ല, ഒരു പക്ഷെ തീക്ഷ്ണമായ ജീവിത അനുഭവങ്ങളുമായി കെട്ടി പിണഞ്ഞതു കാരണം , മായാതെ കിടക്കുന്നത് ആയിരിക്കണം.  റേഡിയോയുടെ മൂളൽ പോലും , ചാറ്റൽ മഴയുടെ ശബ്ദം പോലെ കേട്ടുകൊണ്ട് ഉറങ്ങി ശീലിച്ചത് കൊണ്ടാകണം. എന്തും അകക്കാമ്പിൽ ആലേഖനം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് , അതിനു നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങളും വികാരങ്ങളും ആയി കെട്ടി പുണരാൻ കഴിയുമ്പോൾ ആണ്. സീക് ബാറുകൾ  പെട്ടെന്ന് അടിച്ചു ഏല്പിച്ച എന്നോ വിടർന്നു  എന്നോ വാടിയ പൂവിനെകാൾ കുളിരു ഏകുന്നത് നമ്മുടെ മുന്നിൽ തന്നെ ഉള്ളിൽ  മൊട്ടിട്ട് , ഒരുനാൾ വിടർന്ന പൂവിനാണ്. അതിനു മണമേറും , നിറമേറും…

Account Books

Ravi Hariharan

The dusty wind raged, trees shook in fury
The cremation ground found life once again.
The eyes slowly opened, as it awoke;
From the long slumber, into the memory lane;
I traced the footsteps of the past, plucked;
Branches out of all the dead trees that I saw.
Fallen leaves with tainted edges on the wayside,
Turned green, as my mind took them on a ride;

A journey through my past, which captures in its palm moments of happiness, satisfaction, sorrow, sometimes pain! A journey most of us willingly take, because the journey brings hope and solace to a desperate heart and moments of ecstasy to a joyful one.

Why do we like to travel through those already treaded paths of yesterdays? Is this human ability to think and analyze the past a gift or a curse?

I have heard my grandmother say “In 1974, when my son went to my sister’s house, she didn’t offer him even a cup of coffee. Did I do anything wrong by not offering her son a cup of coffee yesterday?!” And she would give out a sarcastic smile of having scored a great moral victory over her enemy who happens to be none but her very own sister! Needless to say, people have long memories, memories that span years and many a times decades. Often, I have wondered, how a Bollywood film hero manages to keep the fire of hatred burning in his heart for 20 long years to finally take revenge on the villain who destroyed his family. Having seen myriad instances of such in my own family, now I understand how…!

“Account Books” … a strange phrase that my mother has coined to call such memories, a book with debit and credit…Debit standing for all the good and happy memories which many a times we forget to enter in the book, because we take them for granted…and credit standing for all those moments of pain, ignominy and hurt inflicted by others on us…which we never forget to enter in our Account Book and which like any normal credit has to be paid back! Every time my mother talked about the “Account Book” that many around her kept up to date, I would make a self-introspection by opening my Account book and to my disappointment always found it thick and updated!

Why do we keep this Account Book of memories? Why does a human mind like to entangle itself with the knots which it has already unknotted? What does a human mind ultimately achieve with this “Eye for an eye…a tooth for a tooth policy.”?

I remember making a visit to Myrtle beach few years back and how amazed I was to see a huge chunk of shells that covered the beach sands. As I stood tall and looked at it, they looked all white and beautiful. I knelt and gave a closer look. Suddenly I saw a shell that was all black and ugly…And then I found another one. And then as I stood up. I felt that all the shells looked that way! Similarly, many of us have this habit of thinking of happy memories of the past. Well…Sometimes our mind doesn’t stop at those. The curious that our mind is…starts analyzing…incidents and people and before one stops thinking one realizes that those memories have actually lost a bit of shine.

Needless to say those memories of bad incidents that happened, much like an evening sky would only become darker, the more one looks at it, and hurt us more. Many a times such memories give us a feeling of guilt of inability which finally ends in self-pity which is the biggest source of false consolation a human heart can receive. So many a times, our heart tends to fall into this trap.

So why do we need memories? Isn’t it possible to live on without delving too much on past memories and neither on the unknown future? Like Dr. Spencer Johnson puts it, the biggest present we have is the present itself. So why not live the present to the lees without worrying about an unchangeable past and uncertain future?

I understand that it’s easier said than done, and many a times good memories are the best source of motivation and drive and the same can be said about our dreams for our future too. But having said that, let us try to consciously keep our Account books as thin as possible, not to break up the past or present for meticulous analysis and live as uncomplicated a life as we can live…trying to keep only the good memories and propel our lives forward, so when we look back at our lives a few years from now, we will have only good memories to think about.

Events

COMA Mother’s Day Event:

This Mother’s Day, a few mothers from COMA women’s group got together and decided to start their day with a fitness challenge – a virtual plank challenge to motivate our inner self ! All the mothers lit up lamp and observed a moment of silence as a solidarity to all our front line fighters in this current pandemic.

Here are a few pictures of the event:

Virtual 5k

Achievements

Gaurinanda Sudheesh Lekshmi won 3rd price in the FIA quiz competition. Congratulations Gauri !!

Meals on wheels volunteers

May 10: Saira Nawaz, Razvi Razack

May 24 : Binoy Rappai, Arun Davis, Dhanush Kondoth

Sponsors